In order to investigate the possibility of quinoa producing in Garmsar, Iran, a factorial experiment conducted in randomized complete block design with three replications in 2018-2019 growing season at Garmsar Agricultural Research Station. The factors were planting date at three levels (March 6th, April 1st and April 6th) and the three genotypes of quinoa (Q26, Q29 and Titicaca). Results showed that the effect of planting date was significant for all studied traits except the harvest index. Also, all studied traits were significantly different in all genotypes. Titicaca planted on March 6th had the highest yield (2276 kg.ha-1).The grain yield and yield components decreased with the delaying the planting date. Compared to early plantings, Latest date, April 6th, led to reduction of all traits, especially grain yield (about 50%). The results of simple phenotypic correlation between the studied traits showed that grain yield per hectare had the highest correlation with plant yield (0.877) and then with leaf area index (0.832), panicle weight (0.815) and number of branches per plant (0.745) that was significant at the 1% probability level.

سابقه و هدف: با توجه به گزارشی که از موارد عارضه Flap Loss در علم لیزیک و گزارشات متفاوتی که در موارد علل به وجود آورنده طرح درمان و پیش آگهی درمان، ابراز شده در این مقاله به معرفی دو مورد از این عارضه که در دو کلینیک مختلف در تهران ایجاد شده اقدام می گردد. مورد اول خانم 27 ساله با مشخصات چشم راست که قرنیه Flat داشته  OD= -9.75-2.75×177‎ْ K.R 41.86×168ْ 39.86×168ْ Avg 40.5 بیمار تحت عمل جراحی LASIK قرار گرفت. در حین عمل عارضه Free Cap و متعاقبا دچار Flap Loss شده که بعد از درمان طبی در یک پیگیری 4 ساله بیمار دچار کدورت در مرکز قرنیه می باشد. مورد دوم خانم 38 ساله با مشخصات چشم راست که قرنیه Flat داشته OD= -9.50-1.0×77‎ْ K.R 42.06×77ْ 40.99×167ْ Avg 41.52 بیمار تحت عمل LASIK قرار گرفت. در حین عمل عارضه Free Cap ایجاد و به دنبال آن Flap Loss ایجاد و درمان جراحی پیوند فلپ جدید از قرنیه Donor انجام گرفته که در آخرین پیگیری 16 ماهه قرنیه کاملا شفاف می باشد. نتیجه گیری و توصیه ها: در بیمارانی که قرنیه Flat داشته شانس Free Cap زیاد است و در مواردی که همراه با درجات بالای میوپی باشد، به علت Flat تر شدن زیاد بستر استرومای قرنیه بعد از لیزر درمانی احتمال Fix نشدن فلپ برروی بستر استروما و جابجایی و در نهایت Flap Loss افزایش یافته که در صورت عدم پیوند فلپ، شانس کدورت قرنیه وجود دارد، گزارش تجربه همکاران را درخواست می نماید.

To investigate the effect of weed interference and weed-free periods on Balangu (Lallemantia royleana Benth. in Wall) and to evaluate the critical period of weed control (CPWC) in this oilseed crop, an experiment was conducted as a randomized complete block design with three replications in Naghadeh region in 2018. Experimental consisted of two groups of treatments; weed infestation treatments (infestation for 144.2, 345.9, 574, 848.2, 1147.6 and 1451.3 growing degree day (GDD) after transplanting and then plots were remained weed-free the rest of the growing season) and weed-free treatments (weeding for 144.2, 345.9, 574, 848.2, 1147.6 and 1451.3 GDD after transplanting and then plots were remained infested until harvesting time). In each block, one weed free and weed infested control was for all the growing season. Results indicated that the density and dry biomass of weeds were increased as weed removal was delayed. In contrast, density and dry biomass of weeds were decreased as weeds establishment was delayed. Height, tetrachenes fruits, ripened achenes, 1000-seed weight and biological, seed and relative yields of Balangu were decreased and increased as the duration of weed-infested and weed-free period increased, respectively. Also, logistic and Gompertz curves fitted to data showed that the beginning and end of the CPWC based on a 10% yield loss of relative yield, was estimated to be from 11 to 108 days after transplanting (97 days weed-free period) in order to prevent a noticeable yield loss.

Identifying the constraining factors of production and yield gap is very important. Therefore; this research was performed to identify the production constraining factors of local rice cultivars. All management practices from nursery preparation to harvesting stages for 100 paddy fields of local rice cultivars were recorded through field studies, in Sari, from 2015-2016. In the CPA, the actual and calculated potential yield were 4495 and 5703 kg/ha, respectively and the gap was 1221 kg/ha. The yield gap caused by number of top-dressing variables was 324 kg/ha, equal to 27% of the total yield gap. The yield gap related to previous year of legumes cultivation was 218 kg ha-1, equal to 18% of the total yield variation. Among the 10 variables entered in the CPA model, the effects of top-dress fertilizer application and its application frequency and foliar application were remarkable, which could compensate a significant part of the yield gap (444 kg/ha, 37% of total) in the farmers’ fields by managing these variables. According to boundary line analysis (BLA) finding, actual yield mean on the basis of optimal limit related to 12 variables under study was 5369 kg/ha, with 881 kg/ha yield gap . Mean relative yield and relative yield gap for 12 variables (transplanting date, seedling age, number of seedlings per hill, planting density, nitrogen and phosphorous per hectare, nitrogen before transplanting, harvesting date, lodging problem, pest problem, diseases problem and weeds problem) were 83.64 and 16.35 kg/ha, respectively. Based on the finding, it can be stated that the model precision is appropriate and can be applied for both estimation of the quantity of yield gap and determining the portion of each restricting yield variables.

Water Water deficit especially after heading is one of the most effective factors of wheat yield loss in Iran and across the world and identifying the physiological traits related to plant resilience is of great importance in screening for tolerant varieties. The objective of this study was to evaluate the variation in stem reserves accumulation capacity and its relationship with remobilization in some wheat cultivars. 22 wheat cultivars were cultivated in a split plot design with three replications, full irrigation and 40% of field capacity being main plots. The amount of accumulation and remobilization was estimated by measuring internodes weight and stem soluble carbohydrates content (WSC). Significant genotypic variation among cultivars was observed under both normal and drought conditions. Maximum accumulation was found in lower internodes followed by peduncle and penultimate using dry weight measurement method. In WSC measurement method, however, maximum accumulation was observed in penultimate followed by lower internodes and peduncle. Cultivars ranking based on accumulation was also different in two methods. Drought stress caused decline in internodes weight, WSC and yield and remobilization efficiency. The specific stem weight had the highest correlation with remobilization. Significant correlation was found between grain yield and remobilization, specific stem weight and WSC.

این آزمایش در سال 1386 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در 4 تکرار اجرا گردید. سه رقم اسپیدفید، جامبو و کیمیاو سه سطح تراکم 130، 150 و 190 هزار بوته در هکتار به صورت فاکتوریل مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثر تراکم بر تعداد دانه در خوشه، وزن هزار دانه، عملکرد دانه و ضریب استهلاک نوری از نظر آماری در سطح %1 معنی دار بود. بیشترین عملکرد دانه 2838 کیلوگرم در هکتار به تراکم کاشت 190 هزار بوته در هکتار تعلق داشت. با افزایش تراکم تعداد دانه در خوشه و وزن هزار دانه به طور معنی داری کاهش نشان دادند. ارقام مورد بررسی از نظر تعداد دانه در خوشه، وزن هزار دانه، عملکرد دانه و ضریب استهلاک نوری با هم اختلاف معنی داری داشتند. فاصله بیشترین و کمترین تعداد دانه در خوشه به ترتیب در رقم جامبو و کیمیا وجود داشت. بیشترین ضریب استهلاک نوری مربوط به تراکم 190 هزار بوته در هکتار و رقم جامبو به میزان 0.55 و کمترین ضریب استهلاک نوری مربوط به تراکم 130 هزار بوته در هکتار و رقم اسپیدفید به میزان 0.47 می باشد. در نهایت بیشترین عملکرد دانه مربوط به تراکم 190 هزار بوته در هکتار و رقم جامبو بود.

به منظور ارزیابی نقش تراکم و بیوماس سورگوم در توصیف افت عملکرد سویا آزمایشی در سال های 1381 و 1382 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز انجام گردید. آزمایش به صورت فاکتوریل، در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار پیاده شد. فاکتور اول شامل تراکم سویا در چهار سطح (تراکم های سویا) و فاکتور دوم شامل تراکم سورگوم در چهار سطح (سطوح تراکم) بود. الگوی کاشت به روش افزایشی بود. نتایج نشان داد که در هر دو سال آزمایش، با افزایش تراکم سورگوم، در تمامی تراکم های سویا، افت عملکرد سویا افزایش یافت. به طوری که با افزایش تراکم سورگوم از 4 بوته در متر مربع به 12 بوته در متر مربع، میانگین افت عملکرد در دو سال آزمایش از 30 درصد به 67 درصد رسید. افت عملکرد در سال دوم آزمایش در تمامی تراکم ها بیشتر از سال اول بود. از بین تراکم های سویا، تراکم های 20 و 50 بوته در متر مربع به ترتیب حداقل و حداکثر افت عملکرد را داشتند. افزایش بیوماس سورگوم نیز، افت عملکرد سویا را افزایش داد. به طوری که با افزایش بیوماس سورگوم از 400 به 1400 گرم در متر مربع، میانگین درصد افت عملکرد در دو سال آزمایش، از 28 درصد به 72 درصد افزایش یافت. مقایسه دو پارامتر تراکم و بیوماس علف هرز سورگوم در توصیف درصد افت عملکرد نشان داد که تراکم، پارامتر بهبودی نسبت به بیوماس، برای توصیف افت عملکرد سویا می باشد.